هیچ چیز جور در نمیآید. به رفتارهای امریکاییها به عنوان میزبان جام جهانی که نگاه میکنیم، متوجه میشویم که قرار نیست میزبان خوبی برای ما باشند. این روزها همه در حال انتقاد و شکایت هستند از آقای خاص فوتبال جهان مورینیو گرفته تا نایبرئیس فدراسیون فوتبال آلمان و تمام آنهایی که ظاهراً نباید مشکلی بابت حضور در امریکا داشته باشند، ولی نوع برخورد میزبان زیادهخواه جام جهانی باعث شده صدای همه دربیاید. در این میان، اما ما فقط سکوت کردهایم، یک سکوت سنگیـن که نمیدانیم در پس آن به دنبال چه چیزی هستیم.
مورینیو میگوید: «چرا باید یک تورنمنت ارزشمند و گرانبها را به کشوری ببریم که بهطور سنتی با شور و اشتیاق فوتبالی شناخته نمیشود و سپس با این حجم از مشکلات و ممانعت از ورود افراد و صادر نشدن ویزاها مواجه شویم! این مسابقات در حال تبدیل شدن به یکی از آشفتهترین و کسلکنندهترین جامهای جهانی تاریخ است. ما نیازمند برنامهریزی دقیق و هماهنگی بسیار بهتر با کشورهای میزبان در زمینههای امنیتی و صدور ویزا هستیم؛ در غیر این صورت، جام جهانی اعتبار خود را گام به گام از دست خواهد داد. بزرگترین رویداد دنیای فوتبال نباید مدام به درون این آشفتگیها و مخمصههای کاملاً قابل پیشگیری کشیده شود.»
اوکه گوتلیش، نایبرئیس فدراسیون فوتبال آلمان با انتقاد صریح از رئیسجمهور دولت تروریست امریکا میگوید: «ترامپ چهرهای غیرقابل پیشبینی است که به نظر میرسد مصمم است دنیا را به آشوب بکشاند. ما در یک بحران شدید ژئوپلیتیک زندگی میکنیم و ورزش هم تحت تأثیر قرار گرفته است. ما نمیتوانیم بنشینیم و همه چیز را بپذیریم. من شخصاً به جام جهانی نخواهم رفت. شک نکنید. چه چیزی تحریم بازیهای المپیک توسط کشورها در دهه ۸۰ را توجیه میکرد. به نظر من تهدید فعلی بزرگتر از آن زمان است، به همین دلیل باید درباره این موضوع بحث کنیم. زندگی یک بازیکن فوتبال ارزشمندتر از زندگی هر شخص دیگری نیست که به طور مستقیم یا غیرمستقیم توسط کشور میزبان جام جهانی مورد حمله قرار میگیرد.»
خداداد عزیزی هم میگوید: «زمان را از دست دادیم، باید همان روزی که به همراهان تیم ویزا ندادند، برمیگشتیم. به کسی ربطی ندارد که ما روی نیمکت تیممان چه کسی را مینشانیم. این بیعرضگی فیفا و کوتاه آمدن مسئولان ماست. الان هم دارند التماس میکنند تا شاید امریکا لطف کند و ویزا بدهد. باید از اول محکم پای حرفمان میایستادیم و با عزت تیم را برمیگرداندیم.»
با وجود این از حرفهای محمد مهدی نبی، سرپرست ویزا نگرفته تیم ملی چنین بر میآید که ما همچنان میخواهیم به امریکا برویم، حتی با خفت و التماس. هنوز هم امید به فیفا و اینفانتینو داریم که نوکر تا کمر خم شده امریکا هستند. تمام اینها را که به عنوان یک پازل کنار هم بگذارید فقط یک نتیجه حاصل میشود و آن چیزی نیست جز تحریم جام جهانی و بازگرداندن عزتمندانه سربازان تیم ملی به کشور. تنها اینگونه میتوانیم در جام جهانی حرفمان را بزنیم، والا خیلی راحت در دام ترامپ قمارباز اسیر میشویم و خیلی راحت، هم فوتبال را میبازیم و هم عزت نفس و حیثیت خود را به باد میدهیم. امریکا برای ما فرش قرمز پهن نمیکند، نمیدانیم چرا مسئولان ورزشی و غیرورزشی نمیخواهند این واقعیت را قبول کنند. جام جهانی برای ترامپ قمارباز بهترین فرصت برای ضربه زدن به ایران است، ترامپی که در جنگ تحمیلی هر جنایتی را که خواست مرتکب شد، اما مشت محکمی از مردم و نیروهای مسلح و مردان دیپلماسی ما خورد و حالا فرصت پیدا کرده برای انتقام.
فدراسیون فوتبال به این موضوع فقط فوتبالی نگاه میکند که البته جای تأسف دارد، اما در حیرتیم که چرا بقیه کاری نمیکنند. همه چیز به ما میگوید که باید برگردیم، چون عزتمان در «نه» گفتن به امریکاست، نه به قول خداداد «التماس» کردن.
